Gat tam lažy ako z głažka.

List, ten pyšny, pada zlažka.

Gusy śěgaju do pódpołdnja,

slědowaś co mója wutšoba.

Zymorki mě zagrabuju,

bólosnje to tšuśe cuju.

Dychanje pó łuce šepnjo,

něco gryžo dłymok’ we mnjo.

Pód mutnym njebjom změrkanja

kšuśe pśejmjo mě ta nazyma.

Daś mě pśejmjo, žycym jano,

až ten cas raz zawustanjo.

Kurjawa póněcom stupa,

krajina pód njeju dycha.

Rownocasnje mójo myslenje

namdušu b’źo jasnjejše.

Póznawam: ból nazymska

jo mě trjeba, wěsće gójeca. 

ŹILKA