Nimske wócy wubuźiju sromnosć, a toś ta sromnosć jo kradu stara.

Luka Golinski Foto: Wanda Brankačkec

Toś ta sromnosć jo štycała w serbskich familijach, ako ze źiśimi njejsu powědali w swójej maminej rěcy, aby źiśi njedostali w šuli kij na palce. Jo štycała w pšuskem politikarju, ako jo se myslił, až by zagólanaŕske serbstwo nimsku rěc trjebało, aby se modernizěrowało. Jo štycała w mójej starej mamje, ako jo w běgu swójogo žywjenja hunderty serbskich drastwow wušyła, ale žednje njeby wó sebje groniła, až jo Serbowka. Sromnosć štycy teke we łužyskich neonacijach ze serbskimi mjenjami, gaž wóni za mnu wołaju, až mam how nimski powědaś. Sromnosć teke štycy w pšosbje wó dalšne financěrowanje našeje eksistence, ako kužde styri lěta w nimskej rěcy stajaś musymy. A sromnosć štycy w kuždej serbskej wósobje, ako pó stolěśach nanuzkaneje germanizacije se wěcej njezwěrijo, serbsku rěc nawuknuś a powědaś.

Bog ten Kněz jo stwórił Łužycu a cart jo narył brunicu...Pśi akciji wobswětoweje kupki Chóśebuz su nastali wobraze we wót jamy wobgrozonej góli pla Slěpego (Rowne).Zarědowanje jo było w augusće 2025, kupka Serbska Reja jo tam wustupiła, wšykne su gromaźe rejowali. Wobsejźaŕka teje góle pla Rownego njejo kśěła ju energijowemu koncernoju LEAG pśedaś. W decembrje 2025 jo Wuše zastojnstwowe sudnistwo Budyšyn rozsuźiło, až ma se ta góla wuswójś, aby se ta płonina, kótaruž jo Zelena liga/wobswětowa kupka Chóśebuz za kulturne zarědowanja wužywała, pśipadnuła Wochozańskej brunicowej jamje. Dnja 1. januara 2026 su wuswójili wóny slědny hektar góle.Dnja 2. januara 2026 njejsu se komuźili – su wšykne bomy pódrězali. Zemja, na kótarejž jo se rejowało a spiwało, buźo wuryta, wopor bagra. Fota: Luka Golinski

Gaž njamaš gluku, byś maminorěcny serbskeje rěcy, pśidu cesto take

pšašanja: Cogodla? Cogodla to serbske? Kaka jo twója pśicyna?

Praj jónu – chto ty sy, ceji sy, až smějoš serbske słowa do wust wześ?

Pšašaśo šćipjeła, cogodla plěwa?

Bóśona, cogodla lěta?

Pśed dwěma lětoma som stojał w chójcowej góli něźi w chóśebuskej

wokolinje. Ceła wurubina jo se swěśiła, a ja som namakał, což jo južo

pśecej we mnjo drěmało. Som w tom casu slědk pśišeł z cuzby;

a mójo nawrośenje domoj jo było wuběgnjenje.

A how jo wóna na mnjo cakała.

Nježywa rěc, tak su jej gronili.

Ale wóni jano njejsu pšawje glědali. Serbska rěc jo była žywučka,

ja njejsom ju rewitalizěrował, nawopak – wóna jo mě rewitalizěrowała.

Mója rěc mamy tśeśego naroda, zgubjona, zasej namakana.

Mój prastary nowozachopjeńk.

Njejo žednje było pšašanje, lěc; jo było jano pšašanje, ga.

Serbowaś, to jo ako dychanje – samorozmějucy akt,

nic pśecej mimo pśemyslowanja, ale za pśežywjenje notny.

Zadychaś, powědaś.

Pówětš w mójich płucach jo za to póstajony, serbskim słowam zuk daś.

Mój jězyk jo za to, sedym wšakich sycawkow wugroniś –

a, wótergi, drugich muskich póškaś.

Pěśich zajtša.

Papa łoj ryby a mjelcy.

Ja (wegetarijaŕ) sejźim sćerpnje pódla

z mójeju analogoweju kameru (poł dokusow, ebay kleinanzeigen, für

bastler, 20€).

Ptaški šwikocu,

kšacanje na aluminiumje,

wóda pluskoco;

wón śěgnjo seśi z wódy do cołna.

Zwětšego su prozne.

Cesliny padaju ako kwiśonkowe łopjenka.

Papa ryby cysći, jogo ruce kšawowatej. Ryba se stergujo.

Ja pśiglědajom a myslim na nany a syny,

na muske pśed nama a jich pśichylnosć k namócnemu pśekrotoju casa.

Se pšašam, lěc teke k tomu słušamej, srjejź idyle togo zajtša. Za pśežywjenje wułojśe dawno njejo wěcej trjebne.

Nježli až ja som z mójim nanom do rybow šeł, jo wón ze swójim nanom to samske gótował. Styrich stanuś, do cołna, mjelcaś, ryby łojś. Pó dwěma.

Ja njejsom swójogo starego nana dłujko znał. Něnto jo mój nan Altfischer.

A ja žednje njebuźom Jungfischer.

Ale rowno smej how, w cołnje, w rybach, mjelcymej pó dwěma.

Doma wusušyjo słyńco seśi. Wułojśe dajomej našym susedam. Daniž papa daniž ja rad rybu njejěmej.

          LUKA GOLINSKI