Widźał sym pupki so pukać

a rozkćěwać do kćenjow młódnych.

Słyšał sym kokulu kukać

a do polow wozyć so płódnych.

Widźał sym štomy so žołćić

a z lisćom so pisanić holu.

Wuknył sym čłowjeka česćić

a za dźěło krućić sej wolu.

Dopomnju so tež,

zo spóznał sym smjerć.

Widźach ju po kraju běhać

a po swójbach hromadźić nopy.

Widźał sym třěchi so zběhać

a na polach palić so snopy.

Pomhał sym wotrywać rowy

a do kašćow zběrał sym niskich

zwostate kosće a hłowy

tehd’ padnjenych wojakow pólskich.

   JURIJ KOCH

Baseń basnika-jubilara z lěta 1957 je wozjewjena w knižce

»Nadróžny koncert« (1965) a w rjedźe Serbska poezija, 27 (LND 1989).

Na końc źo to stare lěto.

Slědny źeń jo pśišeł něto.

Do njebja raketa stupi.

Tak se nowe lěto dupi.

Jadne su pśewjele pili,

w kuchni z panweju se bili.

Wšaki tek jo zeger nulu

spozy blida lažał z kulu.

Jadnej jo se bluza pukła,

ak jo se za drugim dukła.

Drugi jo cigaru požrěł,

ak jo paleńc z flaški dožrěł.

My smy dobru pjaceń pjakli.

Za to smy tu kacku łapli.

Ako była wopjacona,

pśišła ku nam susedowa,

ažor jo ta pjaceń jejich.

Bźom-lic jěsć, ga pśiźo Ejich.

Ga smy jej tog ptaška dali

a smy suchu skibu žrali.

Pon jo jaden kjarl z kanonu

do jśpy stśělił nutś patronu.

My smy se tak wulěkali

a se pśi tom zajěkali,

až se zas ta w šyji skiba

naslědk wen do kuchnje giba.

Poglědnuł k nam sused hyšći,

guba se jom tucna błyšći.

Dajo nam tu swoju packu.

Až jo zjědł won našu kacku,

markował jo kradu pozdźi.

How su jan wot kacki kosći.

Daś se z togo wucha wzejo,

ažor gor tak lažko njejo,

z jadnym lětom roztyl hyśi,

gaž śi něcht tu fejtu chyśi.

JURIJ KOCH