1. Aj ty krasna Helgolandska kupa!

K njebjes wysokosćam hłowa saha,

Z mocu na dno mórske noha stupa,

W zymje, w lěće w morju stejiš naha!

2. Błyski z mróčelow do tebje pjeru,

Rany ryja tebi do chribjeta,

Z hłubin wotmach na tebje swój bjeru

Žołmy, do wočow ješć morjo mjeta.

3. Wichor do hłowy ći krónu pleće

Martrarsku; krej z kóždoh’ ćeče stawa.

Jako mróčele pak słónco zmjeće

Z njebjes, tak je jasna twoja sława.

4. Stój, mój Helgolando, stój mi kruće,

Přimaj twjerdźe do broni, do škita,

Kedźbu błyskow žahu, žołmow ruće

Njeměj, doniž słónco zemju wita.

 5. Łužica, ty Helgolandej w morju

 Runja sy. Kak ćěsni mje a krjudźi,

 Zo sy w boju hoberskim a w horju

 Jako syrotka w srjedź cuzych ludźi!

 7. Tola njeboj, syrotka so wboha!  Wjele z tobu płače swěrnych woči,  Wjele swěrnych duši prosy Boha,

 Wjele za tebje so rukow poći!

 8. Jako k połdnju twoje hory stoja

 A k połnocy twojej’ hole štomy,

 Tak dźerž kruće, Łužica mi moja,

 Serbske wutroby a serbske domy!

Wujimk z basnje Jakuba Barta-Ćišinskeho,

  Serbske Zynki, 19