W Kamjencu, dnja 9. septembra 2026.

»Mróčel kapa žohnowanje, / rosa stwjelco wokoša, / luboznišo kóžde ranje / wyše horow zeschadźa! / K dźěłu lóšt so ponowi / na polu a w zahrodźi.«

To su słowa Handrija Zejlerja z oratorija »Nalěćo«, a wězo znaje spěwny tekst tež lětuša lawreatka Myta Zejlerja, kotraž je wjele lět była zahorita spěwarka w Radworskim chórje »Meja«. Płody jeje duchowneho dźěła njejsu drje na polu abo w zahrodźe rostli, ale za to ćim bóle na zahonach serbskeje rěče a serbskeho kubłanja.

Jara so zwjeselich nad rozsudom, zo spožči so lětsa Myto Zejlerja Rejzy Šěnowej. Zeznach ju nazymu lěta 1989, hdyž přińdźech jako wučerka na Serbsku rozšěrjenu wyšu šulu w Budyšinje. Hižo na prěnim dnju so wo móžnych nowych pućach w zwisku z posrědkowanjom serbskeje rěče rozmołwjachmoj.

Serbska rěč bě a je Rejzy Šěnowej stajnje wutrobna a bytostna naležnosć. Wotrostła bě jako najstarše dźěćo Lebzec swójby w Koslowje, a to wšědnje ze serbskej rěču doma, we wsy a na kubłanišćach, na kotrež bě jako dźěćo a młodostna chodźiła. Po maturje w Budyšinje studowaše w Halle biologiju a chemiju na wučerstwo. Skutkowaše na šulach w Nowej Wsy, we Wulkim Wjelkowje a wot 1986 na Serbskej rozšěrjenej wyšej šuli w Budyšinje.