Jill-Francis Ketlicojc (Źilka)

sobuźěłaśeŕka Nowego Casnika

wijata rostlina

wokoło mójogo spomnjeśa

how rosćo rědne zabyśe

późiwabnje kwiśece

žnějom wóne kwiśonki

łdzycki su to, basnicki

ale mimo wótgłosa

stawnje pśiběra ta tužyca

nima mysl nocy

mócnje na mnjo tłocy

za co zewšym něco twórim?

spice wogawy jan mólim

něco wopak gótujom

pśemało se procujom

z kwiśonkami cas jan pśebrojm

lěpjej, gaž do płodow zakłojm!

wótcakaś ja dejała drje zawěsće

nejwěcej rozrywajuce zacuśe

we źiwej wutšobje a pśekornej wóli

– te žni zdrjałeje bóli!

   ŹILKA

kótara warstwa mójogo wobraza

jo gótowa, jo dopołna?

póglědnjenje njedobywa se

pśez dłymi studnje, wóneje

nimeje studnje znamjenjow

bźez dna, bźez źaržawow

zacuwam proznosć, dal a dłym

w graśu z rědnym a tym žadliwym,

źož jo městno, kenž jo njeměstno,

zwenka casa, źož drje něco jo,

což łaka, grozy, póžera

słowa, crjowa, njesłowa

warstwy wobraza su zmjerwjone

wóznam něźi zwenka chowa se,

lěbda pśistupny dla sprošenja,

kenž se skšajźu rozwija

weto pišom, stajam znamjenja,

ak som w mjazybyśu pócrěła

ŹILKA