Wulic mě wó słynicach! Abo: Piknik z pśezpołdnicu

artikl hódnoćić
(0 )

Anika lubujo słynice. Jo junij, a słynice na grěźe starkeje Margity su zdrjałe. Rowno sejźi Anika srjejź teje grědy, chłošći tu jadnu a drugu słodku słynicu a wobglědujo insekty. Słyńco tak rědnje swěśi, a tak cowa Anika z wótwórjonyma wócyma.

Pón biju zwóny wejsneje cerkwje k dwanastej góźinje. Starka Margita jo groniła, až wobjed buźo wokoło jadnogo gótowy. Anice pśiźo myslicka, až njesmějo pśewjele słynicow chłošćiś, wacej njezmějo dosć apetita na wobjed. Weto wóna rada hyšći w słynicowej grěźe wóstanjo – to ga jo rědne městnaško za połdnjowe gnilenje. Jo, něnto jo połdnjo, dwanaste wótbiśe zwóna jo zazněło. A kaki zlěk! Naraz stoj cuze źowćo pśed Aniku! Źowćo w běłej sukni, z dłujkimi swětłymi włosami, z wjelikeju brylu pśed wócyma – a z małym, złotym serpom w ruce!

»Chto ty sy?«, woła Anika.

»Som połdnjowe źowćo – młodša pśiswójźbna pśezpołdnice«, wótegronijo ta cuza. »Njejsy ty słyšała, až dwanasta góźina jo biła? Něnto njesmějo nichten wěcej na roli abo na grěźe byś. Ja pak som śi załapiła na słynicowej grěźe – běda tebje!«, kśika to źowćo a grozy z małym serpom.

Anika wuwalujo wócy – skerjej na zaźiwany part, nic na bójazny part. »Jo, ja som na grěźe«, groni Anika. »Ale ja ga njeźěłam. A mam kłobyk na se pśeśiwo słyńcoju. Njerozmějom, cogodla se tak góriš, połdnjowe źowćo.«

Galerija

Gelesen 358 mal Letzte Änderung am wutora, 01 awgusta 2023 00:01