Hdyž moja prawowka Bertha mje jako pjeracha ze šule wotewza, zwohrě mi wobjed, zwjetša něšto z mjasom. »Zo by wulki a sylny był!«. Wona pak jědźeše něšto jednoriše, bjez mjasa. Prašał so tehdy za ničim njeběch. Tež moja wowka za muži přeco něšto z mjasom warješe, sama pak preferowaše bjezmjasnu jědź. Jeje so potom za tym prašach. »To sym z wójny zwučena, hdyž ničo njemějachmy«, wona wotmołwi. »Ale wam mužam ničo bjez mjasa poskićeć njetrjebam.« Mój nan woprawdźe kóždy dźeń mjaso jě. Wón bě so po wójnje narodźił, hdyž mały statok swójbu zaso žiwješe. Mój dźěd bě so z jatby nawróćił a we wokolnych wsach pola ludźi swinje rězaše. Lěpše to časy, natwar noweho kraja z nowej ideologiju. Hłód a wobstejnosć, so přeco wobmjezować dyrbjeć, zdachu so skónčnje přewinjenej.

Smy dźensa mudriši? Na čo so dopominamy my, dołho po poslednjej wójnje na němskej zemi rodźeni? Štó nas na što dopomina? A kak? Kruće do toho wěrju, zo kóžde nazhonjenje swój slěd w nas zawostaja, zo so tute slědy wot generacije generaciji dale dawaja. To wopřija horjo kaž tež wjeselo. Kluč k tutym dopomnjenkam je: wo nich rěčeć, so prašeć, so rozmołwjeć. Pomnikow a wopomnišćow za naš towaršnostny pomjatk je wjele. Wone pak nam jenož potom při dopominanju pomhaja, hdyž skićeja nam wosobinski přistup. A hdyž rezonuja z našimi wosobinskimi nazhonjenjemi a z pomjatkom swójby.