Reinhard Natuš (1930–2026) jo był wuznamny a pśipóznaty domowniski slěźaŕ serbskego póchada a rozpalony wobgóspodarjowaŕ Wejsnego muzeja Zakrjow w Baršću-Zakrjowje. Wón jo pśez lětźasetki sobu pregował regionalne stawizniske a kulturne źěło swójogo regiona a se njewomucnje zasajźował za zachowanje a pósrědnjenje lokalnych serbskich stawizniskich tradicijow. Mimo togo jo wón měł njewšednu praktisku bliskosć k stawiznam: Wjele z tych w muzeju prezentěrowanych objektow jo wón sam zgromaźił, dokumentěrował abo restawrěrował. Jogo rucnikaŕske zamóžnosći su byli mimoměry wužytne za zdźaržanje historiskich pśedmjatow wšednego dnja na jsy, domacnych rědow a meblow a twaŕskich detailow.

Ako wejsny chronist, filatelist a ludowědnik jo Reinhard Natuš se pśiwobrośił cas žywjenja pśeslěźenju wejsnego wšednego dnja, serbskeje kultury ako teke regionalnym stawiznam swójeje dolnołužyskeje domownje. Jogo wobšyrna zběrka twóri jědro wejsnego muzeja, kótaryž jo wón zarědował w něgajšnem bydleńskem domje swójeju pśichodneju starjejšeju. W někotarych rumnosćach wustajeńce jo prezentěrował originalne historiske wopisma z wejsnego žywjenja, mjazy nimi bydleńske a kuchnine rědy, historiske šulske materialije, serbske drastwy blišeje wokoliny ako teke fotografije ze jsow. Wósebnje drogotne jo jogo slěźeńske źěło w tych stronach, kótarež su do togo lěbda wuslěźone byli. Pśez swójo njewomucne zasajźenje jo wugbał wuznamny pśinosk k dokumentaciji serbskich a słowjańskich nałogow.