W knize 1000 lět hnadowne městno Róžant čitamy: »W tak mjenowanej swjatej Marijinej studničcy žórli so žórło, wobdate z ćesanymi kamjenjemi a železnej lěsycu, w třoch promjenjach z běłeho pěska, kotrež ma jara čistu, jasnu a dobru pitnu wodu. Hnadna klóšterska knjeni Klara Trautmann da lěta 1766 na do zemje hłuboko zapušćene dubowe roženje kamjeńtnu kapałku natwarić. Dokelž bě syrizna murje jara wobškodźiła, da ju abtysa Bernarda Kasper w lěće 1909 wottorhać a na nowe roženje rjany wosomróžkojty twar postajić. Přez murju běži woda z kapałki, tak zo móža ju putnicy wonka čěrać. Mnozy buchu hižo tutu wodu pijo so dowěrujo na zastupnu próstwu swjateje Marije wustrowjeni. Wšědnje přichadźa sem wjele ludźi po wodu, zo bychu pak ju pili, pak sobu domoj wzali. Haj, někotryžkuli z dalokich krajinow da sebi ju připósłać.«

Tež dźensa hišće je woda z Marijineje studnički požadana. Wšědnje widźiš tam ludźi, kotřiž sej swoje sudobja z čistej wodu napjelnjeja (wulkosć saha wot normalneje bleše hač k 50-litrowskim kanistram, haj samo cyłe kašćiki napojowych bleškow so při studni napjelnjeja). To je dopokaz za to, zo sej tež w našim času tule hnadownu wodu waža. Mnozy přicpěwaja jej wosebite zamóžnosće. Někotři dowěrjeja so jeje hojenskej mocy, druzy zaso chwala sej wodu za přihotowanje jědźow a napojow kaž kofej abo čaj. W času mało spadkow je sej někotryžkuli wobydler Róžanta tež hižo mały sudźik wody za krjepjenje zahrodki při studni napjelnił. Njeznaju postajenje, kotrež by hdy wobmjezowało mnóstwo wody, kotrež so ze studnje bjerje.