W rytmusu wody – oratorij mjez tradiciju a přitomnosću
W septembru bě premjera oratorija »Wulkotna woda« – projekta, na kotrymž smědźach sama jako spěwarka w chórje 1. serbskeje kulturneje brigady sobu skutkować. Za mnje bě tute předstajenje něšto cyle wosebite: Njeje to jenož nowa hudźbna twórba, ale bě to prapremjera, na kotrejž dachmy nowy oratorij prěni raz zhromadnje z orchestrom zaklinčeć. Runje tohodla sym so po swojej maturje w juniju rozsudźiła, być dale dźěl projekta z třomi wulkimi planowanymi předstajenjemi, byrnjež mjeztym hižo šulerka Serbskeho gymnazija njebyła. Atmosfera a nalada w předpolu koncertow běštej jara intensiwnej. Zo so komponist a aranžer wosobinsce na našich probach wobdźěleštaj a z nami na poslednich pasažach dźěłaštaj, dokónči tutón proces. Z kóždej notu so wujewješe: Tu nastawa wuznamna twórba. Jedna so wo wulki hudźbny podawk.
Centralna tema oratorija je woda – element, kotryž nas stajnje wobdawa a kotryž je zdobom wo wjele potajniši, hač so na prěni pohlad być zda. Woda je wobstatk a zdobom wuměnjenje našeho žiwjenja, wšojedne hač jedna so wo wulke swětowe rěki abo naše serbske kaž Satkula, Struga, Klóšterska woda abo Lubata. Woda zežiwja nas a formuje naš swět, ale njeda so dospołnje wobknježić abo wobličić. Stajnje so hiba a so přeměnja: Druhdy je woda měrna a ćicha, so złaha pohibuje, druhdy je mócna a dźiwja a móže so k strašnym, hoberskim žołmam nakopić, prjedy hač do swojeho runostajneho běha zaso wróćo namaka. Tute so měnjace pohiby wody wotbłyšćuja so w oratoriju na wulkotne wašnje – w rytmusu a hudźbje Měrćina Weclicha a Johannesa Gerstengarbeho a w tekstach Róže Domašcyneje. Hudźba njeda nam na te wašnje wodu jenož wopisować, ale jeje pohib a swójski rytmus runjewon dožiwjeć.