Zwotkel ma Jutrowna kupa swoje mjeno?

artikl hódnoćić
(0 )

Poskajće, tole je so mi njedawno w nocy dźało:

Sym na někajkej małej kupje srjedź šěrokeho morja, dokoławokoło je hač do wobzora jenož woda widźeć. Na tej kupje rostu palmy, wopiče chlěbowcy a hoberske lipy. Na njebju pod běłymi mróčelemi lětaja a škrěča spodźiwne eksotiske ptaki, po pěsku łaža někajke raki a waki. Njewěm scyła, hdźe sym a boju so. Słyšu jenož, kak morjo šumi a ptačina haruje.

Słónco chětro smali, ale z morja duje miły wětřik. Při sebi mam małe radijo a bananu.

Takle potajkim sedźu a přemysluju. Što móžu a što dyrbju tu činić? Jěm najprjedy bananu.

Nadobo zady mje něchtó zaškrěči.

Stróžu so, potom so wobroću. Z palmoweho hajka něchtó dźe, bliži so pomału a hdys a hdys stejo wostawa. Po wšěm zdaću so tež strachuje.

Skónčnje steji přede mnu. Je to čłowjek kaž ja, w lochkej drasće, w ruce dźerži, haj što - wulku knihu! Widźu, zo so přećelnje směje. Jeho běłe zuby so zybola. Nadobo z woběmaj wočomaj na mnje žmriknje. Ja stanu a wupřestrěju ruce. To znaju z dyrdomdejskich filmow, takle so to přeco w tajkim wokomiku čini. Nětko so hižo njeboju a pytnu, zo ma wón kožu a swětłe włosy. A nimo knihi njese pod pažu někajki njeznaty płód, wupada kaž žołta kórka abo tajka podołhojta dynja. Wón połoži woboje kedźbliwje na wulki kamjeń a přimnje mojej wupřestrětej ruce. Potom so zaso přećelnje posměwknje a na mnje zarěči.

Galerija

Gelesen 323 mal Letzte Änderung am srjeda, 28 februara 2024 23:59