Internetne portale Sorabicon, dolnoserbski.de a hornjoserbsce.de pokazuja nam hižo někotre lěta dołho wuslědki slědźenjow wokoło wšelakorych serbskich temow a přistup k informaciskim žórłam wo serbšćinje. Za Sorabiconom a za korpusowym pytanjom na rěčnymaj portalomaj steji wot lěta 2016 Marek Slodička, wědomostny sobudźěłaćer Serbskeho instituta w Choćebuzu a zahority lubowar a posrědkowar serbskich spěwow.

Rozmołwu smój dwurěčnje wjedłoj: prašenja běchu w slepjanšćinje, wotmołwy sćěhowachu delnjoserbsce. Smój so rozsudźiłoj, rozmołwu tuž wotpowědnje dokumentować.

Marek, ty sy narodźony w Halle, studěrował sy w Berlinje słowjańske rěcy – kótera droga jo će ćiwjedła rowno do Serbskego instituta?

To jo do wěsteje měry była gluka. W studiumje na Humboldtowej uniwersiśe njejsom zewšym wěźeł, co budu z teju slawistiku cyniś, toś som tam wjelgin dłujko wóstał a hyšći šesć lět ako studentski pomocnik źěłał. Jaden doktorand jo mě tegdy pokazał wupisanje źěłowego městna pla SI, źož su rowno pytali někogo ze znajobnosćami słowjańskeje rěcy, linguistiki a programěrowanja. A to jo rowno pasowało, wšak som južo na uniwersiśe na pólu informatiki źěłał. Konkretnje na stwórorěcnem online-słowniku »Sacrum und Profanum. Religiöse Lexik in der Allgemeinsprache«, ten jo pólski, nimski, słowakski a čechojski. Programěrowanje pak som awtodidaktiski nawuknuł. Južo gaž som mały był, som se za to interesěrował.