»Wón mjez nětčišimi serbskimi nowinarjemi najdlěje nowinari«, piše Hubert Žur w knize »Komuž muza pjero wodźi.« Tele słowa su z lěta 1977, jako měješe Cyril Kola – wo nim so jednaše – hišće połdra lětdźesatka jako šefredaktor Rozhlada před sobu.

W lěće 1927 rodźeny publicist lětsa zemrě dnja 24. małeho róžka. Naju redaktorske puće su so husto chcyjo-nochcyjo křižowali: Wón wot lěta 1970 hač do 1992 šefredaktor kulturnopolitiskeho časopisa Rozhlad a ja wot 1973 hač do kónca 1990 šefredaktor serbskeho dźenika Nowa doba, běchmoj zwjazanaj jako načolnikaj Domowinskeju organow. Čas běše doba politiskich, jara wažnych kulturnopolitiskich łamkow. Zasahowanje stata 1976 do kulturnych a wuměłskich naležnosćow, wot 1985 doba pjerjestrojki a glasnosće a nic naposledk změna politiskeho systema we wuchodźe, zwjazana z njemało njeměrom w serbskej kulturnej scenje.

Žiwjenski puć hač k docpěću wyšiny žurnalistiki njebě za redaktora Cyrila Kolu runy, bě skerje wobćežny, dokelž njeběchu tute lěta a hižo čas jeho młodosće jemu přihódne byli. Wuchodźiwši šulu w ródnej wsy Radworju nawukny wot lěta 1942 hač do 1945 w měsće, kaž wjesnjenjo Budyšin mjenowachu, powołanje molerja. Poslednje dny wójny jeho hišće do Wehrmachty tyknychu, kaž zwjetša wšěch hólcow jeho generacije. Wójna bě so skónčiła, tak zo so Cyril Kola po třoch měsacach domoj nawróći. Štóž njeje wony zahubny čas dožiwił, njemóže sej předstajić, što to rěkaše. Wšědny chlěb sej zasłužić bě ćežko. Wupuć za mnohich bě wućek z Łužicy, hdy by to tež smjerć bolało a jim so za domiznu styskało. 1946 dźěše Cyril Kola do bliskeho čěskeho Varnsdorfa, zo by sej z molerskim dźěłom swój chlěb zasłužił. Za dwě lěće, po politiskim přewróće w Čěskosłowakskej, so domoj nawróći.