Rozmołwa z Kirsten Ann Bejminej wo jubileju Wjacławkec drastoweho domu

W lěće 1926 wot serbskeho překupca a krawcowskeho mištra Jana Wjacławka załožena, je drastowa dźěłarnja we Wojerecach najstarša w regionje a městno, na kotrymž wobchowaja so tradicija, rjemjeslniske wuměłstwo a nimo měry hódnotne kulturne herbstwo serbskeje drasty na žiwe wašnje. Knjeni Bejmina začuwa wjeselo nad tym, zo móže před 100 lětami załoženy drastowy dom dźensa w štwórtej generaciji dale wjesć. Tradicionelnu wědu wobchować a młódšim generacijam dale dać, je jej wutrobita naležnosć. Wulke zbožo měješe z poradźenej transformaciju swójbneho zawoda a jeho přepodaćom do nošerstwa regionalneho kulturneho towarstwa, hdźež zawjedźe młódšu sobudźěłaćerku do potajnstwow šwalčowstwa narodneje drasty.

Drastowy dom ze swojim rjemjesłom so hač do dźensnišeho wot Wjacławkowych potomnikow dale wjedźe. Što woznamjenja kontinuita rjemjesła za Was a Waše dźěło, a kajku rólu hraje drastowy dom dźensa za wobchowanje serbskeje kultury a tradicijow we Łužicy?

Wažne je za mnje, zo móžu so při wšěch rozsudnych fachowych prašenjach na wědu swojich předchadnikow zepěrać. Tuta saha přez 100 lět wróćo, dokelž je tež mać Jana Wjacławka hižo serbsku drastu šiła. Naš dom hraje njesnadnu rólu, wšako bywa po cyłej Łužicy přeco mjenje šwalčernjow za narodnu drastu. W srjedźnej Łužicy smy mjeztym jeničcy, kotřiž so na tajke wašnje hajenju ewangelskeje drasty mjez Błótami a Budyskej/Kamjenskej jadrowej kónčinu katolskich Serbow jako imaterielnemu a materielnemu kulturnemu herbstwu wěnuja.