Ze corajšneju pógóršotu som wócuśeła

a som spiwała mój gniw do dnja

mrokawy som barwiła cerwjene

nalětnym mězgam w bomach som dała stwardnuś

móje drogi som pśeměniła do zwitych kłubaškow wałmy

a toś te nuźece domowe sni

města mimo sobulutosći –

som je pśetwóriła do śamnego głažka

kótaryž jo musał byś rozbity

sebje samu ze wšymi swójimi zamólami

som pśetwóriła do papjery

kótaraž jo musała byś rozryta

jan hyšći wěcej pśecej zasej

pśeto rozryta som juž była

a jo hyšći felowało až by wětš do togo duł

a wšykne te kusacki do zanjeroźonych zagrodow

abo do zanjerěšonych dešćowych renow njasł

abo co su te nejlěpše městna

za gniw a ból?

Gaby ja była wšuźi tak rozchyśona

by ja mógała pón sebje

zasej samu gromadu zběraś?

Smjej se mały rjaschen

by mója maś groniła wšo zasej buźo

som była wšo ale žeden rjaschen

a som te docakanja zadychała a wudychała

som mójo póglědanje nawóstśiła

w kopicy kusackow som namakała zubatu wólu

kótaraž njejo žednu rozdrosćonosć dowóliła

ja som była hyšći ja

samo wěcej razow ja

kusacki su wisali jaden na drugem

rjeśazk papjernych cłowješkow