Wót lodow liche su rěkow wódy

Pśez nalětny słodki wóžywjecy póšk,

Juž w dole zeleni se mešk;

A słaba zyma jo tšuła lody,

Se śěgnuła do górow jo slědk.

Ga wóttam sćelo na wuběgach

Te póslědne zlewki kšupow a sněga

We smugach pó wuspanych pólach,

Słyńcko pak pśeśiwo zymje běga,

Wšuder stawa ze śamneg´ schowa

Pśirody móc a pisanosć nowa;

Hyšći mało jo kwětaškow wšuźi,

Wóna pisanych zwoła luźi.

Glědaj slědk wót našych górow

Do města a do tych dwórow:

Z wuskich gasow, z wrotow śmy

Mjerwjeńce luźi do swětła kśě.

W słyńcu kuždy cujo znowa:

Kněz wót wěrnosći stanuł jo z rowa.

Pśeto sami tež stanuli su

Ze schowanych stuchłych wjažkow a domow,

Z tych rucnikaŕskich zwězkow nět du,

Ze śišća kšywow starych chromow

A z wuskich, dušecych drogow,

Z Bóžych domow cesći dostojnych

Wujdu k swětłu na zemje dych.

Glědaj jan, kaka mań ze wšych rogow

Tam pśez gumna a pó pólach chwata.

Na rěce wjasoły zogol

Mjaz cołnami pśez wódu skoka.

Lej, až pód kšomu pśeśěžony

Cołn slědny brjog wopušćijo,

Do górow sćažki napołnjone

Su z pyšnym ludom, kenž spiwkoco.

Ja ze jsy słyšym radowanje,

Lud pód njebjom ma spódobanje.