Běłe blaki
Delnjoserbske pismowstwo njeje přewobšěrne, štož zmóžnja slědźerjam předewzaća, kotrež njehodźa so za rěče z wjetšim wobstatkom tekstow tak bjeze wšeho zrealizować. Tak dźěłamy w Choćebuskej wotnožce Serbskeho instituta hižo tójšto lět na tym, digitalnu tekstowu zběrku kompletneho delnjoserbskeho ćišćaneho pismowstwa zestajić. Jeli chceš tajki »wšo wopřijacy korpus« nadźěłać, dyrbiš wězo wědźeć, kotre spisy su scyła wušli, trjebaš zakładny inwentar.1 Z tajkej lisćinu so hižo cyłu chwilu šiplu. Na njej myla mje stajnje zaso wone »běłe blaki«, knihi, wo kotrychž drje wěmy, zo su něhdy eksistowali, kotrež pak žadyn žiwy čłowjek widźał njeje, dokelž su so znate eksemplary zhubili abo zničili.
Tuž podawam so prawidłownje na ekspediciju do hłubin interneta a nadźijam so, zo móžu z digitalnym rybarskim sakom něhdźe něšto kmane wułójić. Zwjetša wostanje wuprawa njewuspěšna. Zwjetša. W lěće 2010 móžach na přikład tule w Rozhledźe wozjewić, zo je so eksemplar knihi »Compendium theologico-Vandalicum« Abrahama Knježka (Kneschkiusa) z lěta 1727 w ameriskej bibliotece namakał.2
