»Tón zajimawy podawk běše jedna křćeńca lětsa. Tón hólčec běše 4 lět. A to zajimawe bě, zo bě to cyle chrobły hólc, wjesołe stworjenčko. Cyle wotewrjeny při rozmołwje, hdyž smój bjesadowałoj. Kaž so to takle čini, hdyž je to jene starše dźěćo.

Při křćeńcy samej je tež ze mnu rěčał a wotmołwił na prašenja kaž Čehodla sy ty tu? – Dźensa je moja křćeńca a tak dale. Za čas wotběha je so cyle normalnje dał. Hdyž je potom tak daloko było, sym jemu hečku stajił, na kotruž je sej móhł zalězć. Ale jako měješe so potom tón direktny křćenski akt stać, da je jeho w tym wokomiku wša zmužitosć wopušćiła, a wón je so zady dupy chował. A je přeco wospjetował »Te dyrbja wšě preč hladać, te njesmědźa přihladować!« A tak kaž běše wón schowany, da sym sej myslił: Něk je to nimo, něk nimam žanu šansu wjace ... A što da něk? To sym so k njemu dele chilał a so jeho mjelčo prašał: »Chcemy to jow deleka činić?« A to je mi šeptnył »haj«. Cyle mjelčo. A to sym ja jeho křćił pódla dupy. Sym tu wodu pódla dupy přez njeho lał.