Zajimuješ-li so za Łužicu, wočakuješ nowe knižne wozjewjenja wo Łužicy stajnje ze spodźiwnej měšeńcu mjez nadźijepołnej radosću nad móžnymi nowymi dopóznaćemi a přirostom wědy a wěstej bojosću před so přeco wospjetowacymi přinoškami a zdźěla wopačnymi informacijemi.

Skepsis z mojeho boka bě tuž wulka, jako dóstach eksemplar noweje knihi (wušła 2026) »111 Orte in der Oberlausitz, die man gesehen haben muss« do ruki – jedna so wšak wo rjad nakładnistwa Emons, w kotrymž je hižo retomas tajkich a podobnych knihow wušoł (njech su naspomnjene přikłady »111 Orte im Weserbergland, die man gesehen haben muss«, »111 Fränkische Biergärten, die man gesehen haben muss« a »111 Fußball-Storys, die jeder kennen muss« – je to jenož wuběr z němskorěčneho programa). Ćim wjetše bě překwapjenje (a wolóženje) přečitawši tutu twórbu awtorki Laura Kaiser. »111 městnow w Hornjej Łužicy« mjenujcy njeje žane zwučene naličenje znatych a hižo husćišo wopytanych »klasikarjow« našeje domizny ani staroznaty program, kajkiž jón w někotrymžkuli přewodniku za turistow namakamy.