Je tón mišter-kuzłar stary

Skónčnje jónu čerchał wotsal!

A tuž swojich duchow dary

Je nětk mojej woli poddał.

Znaju jeho słowa,

Budu dźiwow knjez,

Z ducha mocu z čoła

Móžu kuzłać tež.

Žołma žołmi

Z mocu hele,

Po přikazni

Běži dele.

Čiń, zo zboha wody wjele

Wulije so do kupjele.

Stare chošćo, pój ty nětkle!

Spěchaj jako wotročk tola;

Wzmi te špatne draby wjetke:

Njech so spjelni moja wola!

Na nohomaj stej,

Zwjercha hłowu měj,

Chwatnje z hornykom

Znoš mi wody dom!

Žołma žołmi

Z mocu hele,

Po přikazni

Běži dele.

Čiń, zo zboha wody wjele

Wulije so do kupjele.

Hlejće, kak wón smali k brjohu,

Zawěrno! žno je při rěce,

A kaž błysk, ze spěšnej nohu

Nawróći so z wodu chětře.

Dalši raz nětk hižo

Wróći so do domu.

Pjelnja wšitke šklě so

Z dobrej čerstwej wodu!

Hejda! Hejda!

Dosć nětk je tych    

Darow twojich.

Čiń tuž kónc žno! —

Och, ja pytnu! Běda! běda!

Sym ja tola zabył hrónčko!

Kotre słowo jemu kaza   

To być zaso, štož raz běše.

Što te kuzło zaso sćaza?

Chošćo njesłucha na kleće.

Dalše wody prěki

Wulije kaž zliwki

Zaklateje rěki,

Njedźiwa na sćěwki.

Ně, ja dlěje

Njesměm čakać;    

Budu łakać.