Groni se, ako serbski maš serbske mě, take ako Hanka, Ginter abo Lubina.

Groni se, ako serbski jěš serbsku jězu.

Kulki muse byś jědernje zwarjone.

Muknite su za Nimcow.

Groni se, serbska źeńska a serbske źowćo chójźi burska.

W drastwje z lapu a cypjelom.

A nejžlubjej ze serbskimi barwami:

módreju, cerwjeneju a běłeju.

Groni se, serbski powěda serbski.

Tu rěc, kótaraž jo pópšawem twója

ale za młogich tola jano dalšny dialekt,

kenž se cesćej njeakceptěrujo.

»In Deutschland wird Deutsch gesprochen«,

se pón pó pódzemskej rozlěga.

Serb, tak se groni, k jatšam jaja barwi,

na ludowe swěźenje chójźi, swěśi, jo na jsy žywy,

jo katolski a tradicijam slědujo.

A weto wóstanjo wjelim njewidobny.

Co pótakem wopšawdu groni, byś serbski?

Pó kazni sy serbski, gaž se k tomu wuznajoš.

Ale kak se k něcomu wuznajoš,

což wót wence małučke statkujo

a nutśikownje tak wjelike jo?

Snaź njejo serbski byś žeden muzej a žedna larba,

ale dybot wutšoby,

śichy dosć, aby jen pśesłyšali,

mócny dosć, aby jen dalej njasli.

Snaź wóznamjenijo serbski byś,

Žywy byś z toś teju njewěstosću –

z tradiciju a zrownju z pšašakami.