Křesćan Krawc (*1938) pisa romany, dokumentarisku literaturu a dźěćace knihi. Rozmołwa z awtorom, kotryž Serbstwo lubuje.
Křesćano, maš ty tajke něšto kaž žiwjenske moto?
Ludźo dyrbja mjez sobu sprawni być, a ja wězo tež. Dźensa wěm, to njemóžeš we wšěm padźe konsekwentnje nałožować. Dyrbiš na so a na druhich ludźi kedźbować. To pak sym hakle w starobje zapřimnył. Ale moja konsekwenca w pomjenowanju wěrnosćow njeje popušćiła.
Ty pochadźeš z Ziegenfawcy, wjesneho dźěla Lemišowa. Kajka bě narodna situacija we wsy za čas twojeho dźěćatstwa, kajka je wona dźensa?
Cyła wjes je serbsce móhła. Někotre dźěći, snano jedna dźesaćina, su tež po hitlerskej dobje serbsce wotmołwili. Hdyž je moja sotra, w lěće 1925 rodźena, do šule chodźiła, su wšitcy mjez sobu serbsce rěčeli. Ja sym nazymu 1944 do Hućinjanskeje šule přišoł, nó haj, my njejsmy mjez sobu serbsce rěčeli. W Stróži je trochu lěpje było. Ty dyrbiš wědźeć, tej dwě wsy słušatej hromadźe. Po wójnje wupadny w Hućinje poł lěta šula, z wuskutkami, zo alfabet hakle w 3. a 4. lětniku dowuknychmy.
