Rozgrono z Ludmiłu Gajczewskiej jo nastało pśi góźbje wótwórjenja jeje noweje wustajeńce twórjecego wuměłstwa pód titelom ›Łužyca w basnjach a wobrazach‹, dnja 16.10.2025 w Katowicach, Pólska.

Waše kontakty k Łužycy wobstoje južo wjele lět. Kak jo se wšykno zachopiło?

Za móju wědu wó Serbach – ako awtochtonem słowjańskem luźe, kótaryž wójujo wót stolěśow wó swóje pśežywjenje, wó jich kulturnem derbstwje a procowanjach wó politisku njewótwisnosć pó Drugej swětowej wójnje – źěkujom se swójomu nanoju, Gwido Wrzosińskemu. Wón jo był dłujkolětny pro-łužyski politiski a towarišnostny aktiwist, publicist a pśestajaŕ serbskeje literatury, rownocasnje iniciator zawjeźenja wucbnice za górnoserbšćinu na uniwersiśe we Wrocławju a docent toś teje rěcy. Togodla słušatej mój wjeliki respekt a mója dłymoka pśichylnosć tomu ludoju.

Co jo Was k tomu inspirěrowało, se we Wašom wuměłskem źěle zaběraś z kulturu a stawiznami Serbow?

Mójo wósobinske ›dotyknjenje‹ stawiznow, tradicije, kultury a pśibytnosći Serbow ma swójo žrědło pśedewšym w zajmach a gódnotach, kótarež som ze swójogo starjejšyńskego domu sobu wzeła. Nejwětša inspiracija za móje pózdźejše pro-łužyske wuměłske wugbaśa jo była pótakem ›klima‹, kótaruž jo mě mój nan pósrědnił. Wobchadnorěcnje gronjone: Gaž som raz wót ›wirusa‹ inficěrowana była, statkujo wón až do źinsajšnego a njaso se do mójich dalšnych źěłow. Toś te nazgónjenja su wjadli skóńcnje k mójej basnikojskej zběrce ›Wót łužyskeje kupy‹ – górnoserbski (Ze serbskeje kupy), dolnoserbšćina (Ze serbskeje zemice) a w dalšnych rěcach.