Wonjaca hola, pěskojty pućik a brylaty muž, po pućiku dundajo. Hync Rychtaŕ lubuje swoju ródnu krajinu wokoło Slepoho, do kotrejež je so před pjeć lětami po nimale pjeć lětdźesatkach w Lipsku nawróćił. Lětdźesatki, w kotrychž bě dožiwjenja, nazhonjenja, mjez nimi tójšto ranow, krute přećelstwa a nic naposledk wulku biblioteku a wysoku reputaciju jako docent nahromadźił. Znajemoj so mjeztym tróšku dlěje hač dźesać lět, štož je porno tomu maličkosć. A tola nochcu skomdźić, swojemu přećelej a pomocnikej, kiž je tež mi wosebitostki serbšćiny zbližił, k narodninam gratulować, kotrež wón lětsa w oktobrje woswjeći.

Šwitam bywšich studentow na Instituće za sorabistiku Lipšćanskeje uniwersity je slawist dr. Hync Rychtaŕ w pomjatku jako wučer z rozsahłej wědu, wulkim humorom, empatiskej powahu a z kmanosću, maćiznu wokoło serbskich a słowjanskich rěčow (a kultury) kaž tež rěčespytne nuansy ze zahoritosću a sćerpnosću sposrědkować. Mnohim bě wón móhłrjec mentor a je jim durje k maćeršćinje šěroko wočinjał. Ale nic jenož to, legendarne su jeho pućowanja a ekskursije do bliskich a dalokich kónčin wot přibrjohow Solawy a Unstrut hač do Tatrow. Hync Rychtaŕ bě (a je, to móžu z nazhonjenjow naju zjawnych pućowanjow minjenych lět dokoławokoło Slepoho wobkrućić) wuběrny organisator, woblubowany towaršnik – a »žiwy słownik«, tole wšak za hnydom wjacore słowjanske rěče.