Basnik so rozžohnuje

za Kita Lorenca

MILAN HRABAL

Na zapisu žarowanskich hosći
so kaž přeco na prěnje městno tłóči
metafra
ale basnikowa žona wobsteji
na alfabetiskim slědźe
Aliteracije ze žiwjenskeje radosće
započina zašmjatować
amfibolije so smějkotajo a sonjo
skoro našlak nješlapnje do anafory
bodźacej so z anakruzu ...

Basnik sedźi na ławce
za domskim
bjesaduje z babylěćom
Jeho słowa su pawčiny
we wětřiku
łučiny pomjatk wućeknje z lěsa
běliši hač prěnja strona
njenapisaneje knihi
Basnik zběhnje pohlad widźi
šćežka ćehnje so pod wrótkami
zhubi w kopjenu wotawy

Pastor napomina synekdochu
w druhej ławce
kiž dwurěčnje
a dwuzmysłojće zaměnjuje
spěwarske a basniske
Złožene wěčko
basnikoweho lěweho wóčka
dosćehnje słónčna pruha
Basnik so zdźerži
Što měł přepisować –
cyłe žiwjenje bě rozžohnowanje
To dosaha

Za zynkami pišćelow
stuli so basnik
do swojeho zymneho kuta
pod wěko zapominanja



rěčna porada: RÓŽA DOMAŠCYNA

(z poćahami k basnjam Kita Lorenca
»Na rjanej molowanej njedźeli« a »Zymny kut«)