Pyšpot procha

Jill-Francis Ketlicojc (Źilka)



Woko casa
jo złamane glědadło
nimjernje zaśacujuce žrědło
zemska rana

row
zaschnjonych słow

skjaržeca śišyna
drogujo
pśez slědy sprošonych spomnjeśow
pśez wótseń rozběžujucych woblicow
wšo trajo
a se zrownju zacynja

mła
ze cowajuceg popjeła

głose wšog zgubjonego
pyšpocu we rěcy procha
su drěmajuce škrě
we bźezcasnej śmě

zdych
puch
proch