NA ROZŽOHNOWANJE A WITANJE

JĚWA-MARJA ČORNAKEC

Tak prawje nochce so mi přeco hišće wěrić, zo bych lětsa 7. oktobra 20. róčnicu swojeho skutkowanja w Rozhledźe swjećiła. Mjeztym pak je so zawěsće dopowědało, zo njedožiwju wony jubilej hižo w redakciji, ale zo budu město toho jako wuwićowa dramaturgowka w SLA dźěłać.
Zo sym rozsudźiła, šefredaktorstwo do druheju, po móžnosći młódšeju rukow dać, ma předewšěm wosobinske přičiny. Nimo toho je dawno w redakciji rutina zaćahnyła. Wěm so hišće derje na to dopomnić, kak je na spočatku jedyn čitar mój přichad komentował ze słowami: Nowe chošća derje mjetu. Najpozdźišo při tutym wuprajenju sym sej předewzała, so wo to prócować, zo budźe moje «chošćo» prawje dołho derje dźěłać. Z nazhonjenja pak wěm – sym za čas dźěćatstwa někotre chošća při mjećenju dwora a puća přetrjebała –, zo so kóžde chošćo raz wotmjeće, chibazo je scyła njewužiwaš. Tola lěnjeho pasć w Rozhledźe njemóžeš, hižo dokelž sy za wšo sam zamołwity, a dźěło wostanje ležo, hdyž je njezdokonješ. Sym wšě tute na dawki zwjetša rady wukonjała, to sprawnje přiznawam, ale po 20 lětach mam lóšt hišće něšto nowe započeć. Wšako mam hač do renty hišće tójšto lět. Při tym myslu tež na wuprajenje Lichtenberga, kotryž bě raz prajił: «Čłowjek dyrbi něšto nowe činić, zo by něšto nowe widźał!» W tutym zmysle přeju tohorunja nowemu šefredaktorej dr. Richardej Bíglej z Prahi dobry spočatk a kmane chošćo k mjeće nju, wšojedne, hač z Rozhlada proch abo pawčiny wumjeće.
Jako w januaru 1992 šefredaktorstwo nastupich, rozsudźich so wědomje za titlny wobraz z linolorězbu Fryca Kitlarja «Wětrnik». Chcych runja kóždemu nowemu šefredaktorej trochu wětřika do našeho časopisa zaduwać dać, štož tež w swojim zawodnym nastawku a koncepciji tehdy zwuraznich. Nětko zwostanje mi jenož hišće so wutrobnje wšěm swěrnym awtoram a čitarjam za zhromadny puć dźakować a noweho šefredaktora w kruhu serbskich kulturnikow wutrobnje witać. Njech pokročuje wón redakciske dźěło swěru tradiciji našich prjedownikow «Bohu k česći a Serbam k wužitku!»